این چند روزی که ما ایرانیها در غم فقدان رهبر شهیدمان، دنیای بدون علیِ زمانه خود را سپری میکنیم، هرچند که نمیگذرد، هستند افراد دیگری که فارغ از ملیت، با ما میسوزند و اشک میریزند. شیعیان و آزادگان جهان در کشورهای مختلف ازجمله افغانستان، هند، پاکستان، عراق و... با ما، هممسیرند و در این داغ اشک ماتم میریزند و اخبار تجمع آنها علیه رژیم غاصب صهیونیستی و آمریکای جنایتکار در محکومیت ترور رهبر شهید انقلاب به گوش جهانیان میرسد. در این میان افغانستانیهای مقیم مشهد که افزون بر ۴۰ سال است در این شهر حضور دارند و بخشی از آنها، رهبر شهید را از نزدیک دیدهاند، جور دیگری میسوزند.
برادر شهید مدافع حرم: «خواهش میکنم خبر سلامتی آقا را به ما بده»
یک مهاجر فعال حوزه رسانه که خود فرزند شهید و برادر شهید مدافع حرم است، در گفتوگو با خبرنگار ما با خواندن آیه «من المؤمنین رجال صدقوا...» از داغ خود از این واقعه میگوید: از همان ساعتهای اولیه حملات، پیش از اینکه اینترنت قطع شود، خبر حمله به بیت رهبری از طریق رسانههای معاند منتشر شد و ابراز کردند که ما بیت رهبری را هدف قرار دادیم و من از همان لحظه ته دلم خالی شد. تمام روز شنبه تا زمانی که این خبر اعلام شد، در تکتک لحظات دعا میکردم ای کاش این اتفاق نیفتاده باشد. از طرفی حملات دلاورمردان سپاه و ارتش ایران، نشانهای بود برای اینکه حتماً اتفاق بزرگی افتاده که به این شکل در حال تارو مار کردن مواضع دشمن هستند. به همین دلیل شنبه تا ساعت ۳ نیمه شب بیدار بودم تا ببینم خبری میشود یا نه. رابطی از زمان دیدار با رهبر معظم انقلاب داشتم که به او پیامی دادم مبنی بر اینکه «خواهش میکنم خبر سلامتی آقا را به ما بده» ولی جوابی نیامد.
جمال سجادی ادامه میدهد: هنگام نماز صبح تلفنم زنگ خورد. مادرم که در طبقه پایین خانه ما زندگی میکند، پشت خط بود و گفت: «کجایی جمال که دنیا روی سرمان خراب شد. رهبری را زدند!» همین یک کلمه کافی بود. خودم را با عجله پیش مادرم رساندم و دیدم او با حال فجیعی در حال شیون است و مدام میگوید: «ای عمر لعنتی چرا تمام نمیشوی؟ چرا ما باید چنین چیزهایی را ببینیم؟» خانوادگی در کنار هم گریه کردیم و ضجه زدیم. این غم، غم عظمایی است برای همه کسانی که به نوعی به امام و انقلاب ربط پیدا میکنند از هر ملیتی؛ چه ایرانی، چه افغانستانی، چه عراقی و چه پاکستانی فرقی نمیکند. از آن لحظه به بعد آرزو کردم فقط شهید شوم، همانطور که در دیدار با رهبر معظم انقلاب، دستم در دستان ایشان بود و گفتم آقاجان برایم دعا کنید که شهید شوم و ایشان فرمودند انشاءالله بعد از عمری جهاد، مجاهدت و خدمترسانی به مردم شهید شوید.
وی با بیان اینکه این دیدار، نخستین دیدار جمعی خصوصی از خانواده مدافعان حرم با رهبری بود که در نوروز سال ۹۵ در تالار آینه حرم مطهر رضوی رقم خورد، میافزاید: ایشان نیز به همین آرزوی دیرینه خود رسیدند. چه کسی باور میکند که یک نفر در ۸۶ سالگی اینگونه شربت شهادت را با عزت و اقتدار بنوشد و در حالی که در محل کار خود در حال رتق و فتق امور است، به این درجه رفیع نایل شود. این مسئله بار دیگر نشان داد رژیم صهیونیستی و آمریکا چقدر پلید و دروغگو هستند که مدام در رسانهها میگفتند حضرت آیتالله العظمی خامنهای در پناهگاه است و همه دنیا دیدند که نه پناهگاهی بود نه جایی برای پنهان شدن و ایشان مظلومانه در خانه و در دفتر کار خود در ماه رمضان به شهادت رسیدند. باشد که تمام نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران و تمام بچه شیعهها در محور مقاومت، افغانستانی، عراقی، لبنانی و ... انتقام خون رهبر شهیدشان را از رژیم صهیونیستی و آمریکا بگیرند.
این مهاجر فعال حوزه رسانه به خاطرهای از دیدار با رهبر معظم انقلاب اشاره و تصریح میکند: هر خانوادهای از شهدا که صدا زده میشد، اعلام میکردند هر صحبتی با آقا دارید بگویید. اکثر خانوادهها به این دلیل که در آنجا فضای سنگینی وجود داشت، نمیتوانستند صحبت خاصی بکنند یا نهایت دو جمله در حد سلام و احوالپرسی میگفتند. وقتی نوبت به مادر من رسید، گفت: «دل من داغ زیاد دارد اگر سر صحبت را باز کنم، ممکن است به درازا بکشد». با این حال رهبری فرمودند: «ما اینجا هستیم تا حرف شما را بشنویم، هر چقدر دوست دارید میتوانید صحبت کنید» و تقریباً ۲۰ دقیقه مادر من با رهبر فرزانه انقلاب درباره دردها و مشکلاتی که در تمام این سالها جامعه مهاجر کشیده، صحبت کردند؛ از زمانی که مادر و پدرم در نجف اشرف در محضر امام خمینی(ره) بودند تا هشت سال دفاع مقدس و روزهای جنگ سوریه. رهبر معظم انقلاب نیز مدام تأکید میکردند که خدا تمام شهدا را رحمت کند.
سجادی با بیان اینکه پدرم رابطی بین امام خمینی(ره) و حلقه علمای مبارز مشهد و نجف اشرف در زمان تبعید امام بود و در نجف نامههای ایشان را از امام دریافت کرده و در مشهد به حضرت آیتالله العظمی خامنهای، آیتالله واعظ طبسی و هاشمینژاد میداد، میگوید: در آن دیدار، رهبر معظم انقلاب در جواب مادرم گفتند: «من خاطرات خوبی از شهدای شما دارم. شما افغانستانیها در انقلاب ما سهم بسزایی دارید و تلاش زیادی برای این انقلاب کردید. هدف ما هم از اول همین بوده؛ این انقلاب فقط متعلق به کشور ایران نیست؛ بلکه به همه مستضعفان جهان که عشق به امام خمینی، اسلام و انقلاب دارند، تعلق دارد». این صحبتهای رهبری را ما تاکنون جایی مطرح نکرده بودیم.
سزای مشی انقلابی، شهادت است
یک عکاس مهاجر افغانستانی مقیم مشهد نیز در گفتوگو با خبرنگار ما از حال و هوای خود از لحظه شنیدن خبر شهادت رهبر معظم انقلاب میگوید: از همان ساعتهای ابتدایی روز که این خبر را شنیدم، تا آخر شب از شدت ناراحتی سردرد داشتم؛ اما الحمدلله رهبر معظم انقلاب به آرزویی که داشتند، رسیدند و این موضوع مرا به یاد شهید عبدالعلی مزاری، رهبر هزارههای افغانستان که در دوران پیش از انقلاب با حضرت آیتالله العظمی خامنهای در زندانهای ساواک بودند، انداخت.
مصطفی رجایی ادامه میدهد: هنگامی که استاد مزاری در افغانستان رهبری هزارهها را بر عهده داشتند، به ایشان گفته میشود که غرب کابل را تخلیه کنید چون قرار است مورد حمله دولتیها قرار بگیرد. استاد مزاری میگوید من جایی نمیروم که جان خودم در امان باشد؛ ولی جان مردم در خطر باشد و حضرت آیت الله العظمی خامنهای نیز به پناهگاه نرفتند و این خط مشی افراد انقلابی است که به آرزوی شهادت خود میرسند و اگر به مرگ عادی از دنیا میرفتند، اتفاق خوبی نبود.
وی با اشاره به وضعیت خیابان گلشهر در این چند شب پس از شهادت رهبر فرزانه انقلاب که محل زندگی اکثر افغانستانیهای مقیم مشهد است، میافزاید: حسینیه مسجد الرسول(ص) و حسینیه هراتیها مراسم روضهخوانی به مناسبت شهادت رهبر معظم انقلاب دارند، در چند خیابان حجله بسته شده و انتهای شلوغ بازار نیز به همین مناسبت چند موکب مشغول خدمترسانی شدهاند.
تأثر و تألم گروههای مختلف شیعه و سنی افغانستانی از شهادت رهبر معظم انقلاب
رئیس بنیاد فرهنگی اجتماعی افغانستانیهای مقیم ایران و رئیس جامعه روحانیت امامی ایران نیز در مورد فضای جامعه مهاجرین مقیم مشهد، به خبرنگار ما میگوید: مهاجران افغانستانی جزوی از پیکره امت اسلامی هستند و به این دلیل که بیش از چهار دهه میهمان مردم ایران هستند و از باب نمکشناسی و از باب اینکه امام شهید همیشه حامی مستضعفان و ملت مظلوم افغانستان بودند، از مریدان و علاقهمندان به مکتب امام خمینی(ره) و رهبر شهید انقلاب بوده و هستند.
حجتالاسلام سید جواد وحیدی ادامه میدهد: این واقعه برای مردم و مهاجران افغانستانی دردناک است و جامعه مهاجر نیز مانند مردم ایران از همان ساعات اولیه اندوهگین شده و شیعه و سنی در تجمع حرم مطهر در نوبتهای مختلف به ویژه در مراسم صحن پیامبر اعظم(ص) به صورت خانوادگی حضور پیدا کردند.
وی با اشاره به جلسهای که در بنیاد فرهنگی اجتماعی افغانستانیهای مقیم ایران به همین مناسبت تشکیل شده، میافزاید: در این جلسه که با حضور گروههای مختلف افغانستانی شیعه و سنی برگزار شد، همگی اعلام آمادگی تام کردند که در عرصههایی که لازم باشد همچون گذشته حضور داشته باشند.
رئیس جامعه روحانیت امامی ایران با بیان اینکه برای حضور در مساجد به منظور حفظ نظام به همه افغانستانیها فراخوان دادیم، تأکید میکند: امروز همزمان با نماز ظهر جمعی از بزرگان و نخبگان جامعه افغانستانی برای عرض تسلیت به محضر نماینده معظم ولیفقیه میروند، چهارشنبه شب نیز در حسینیه هراتیها مراسم گرامیداشت مقام شهید امت امام خامنهای برگزار میشود. برای شب جمعه نیز درخواست یک تجمع بزرگ و عزاداری در صحن قدس را دادیم تا مجموعهای از هیئتهای مذهبی و زن و مرد افغانستانی برای عزاداری در حرم مطهر امام هشتم(ع) حضور پیدا کنند. همچنین به همین مناسبت در تدارک یک شب شعر با حضور جامعه شاعران افغانستانی هستیم.
حجتالاسلام وحیدی میگوید: بیانیههایی از سوی بنیاد فرهنگی اجتماعی افغانستانیهای مقیم ایران، جامعه روحانیت امامی هرات، مرکز فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی تبیان، اتحادیه طلاب افغانستانی، مؤسسات خیریه و هیئتهای مذهبی برای همدردی و عرض تسلیت و محکومیت این جنایت بزرگ که منجر به شهادت امام شهید و کشتار غیر نظامیان و تجاوز آشکار و علنی رژیم غاصب صهیونیستی و آمریکای جنایتکار شده، توسط انجمنهای مختلف صادر شده و در تجمعات پیش رو نیز به این موضوعات خواهیم پرداخت. افزون بر تجمعات بزرگ، طبق برنامهریزی صورت گرفته در ۴۰ روز عزای عمومی در ایران، جلسات کوچکتری نیز از طرف مهاجران در محلههای مختلف که مهاجران سکونت دارند، برگزار میشود.
خونشریکی ما تمامی ندارد
شهادت رهبر معظم انقلاب جمهوری اسلامی ایران داغی بود که بر دل آزادگان و شیعیان جهان بهویژه افغانستانیهای مقیم مشهد نهاده شد. این مسئله، فارغ از هر علقهای که ممکن است میان این افراد نسبت به رهبر معظم انقلاب وجود داشته باشد، نشان میدهد تا زمانی که هویت شیعی و ملیت ایران و افغانستان وجود دارد، خونشریکی ما با آنها تمامی ندارد.
نظر شما